تکلم و کودکان


کودک پیش از تکلم از سه شیوه برای فهماندن غرض و منظور خود استفاده می‌کند این شیوه ها عبارتند از : گریه و فریاد، ادای صداهای نامشخص و اشارات (مهمترین قسمت همان شیوه دوم است) زیرا پس از چندی به صورت صداهای مشخص و با معنا یعنی لغات در می‌آید.


_گریه و فریاد : در روزهای نخست زندگی بیشتر صداهایی که از کودک شنیده می‌شود به صورت گریه و فریاد است در طی هفته اول گریه در فواصل نامنظمی ظاهر می‌شود نوزاد بدون هیچ گونه علت ظاهری گریه می‌کند اما یک مرتبه گریه یا خود به خود و یا در نتیجه توجه مادر قطع می‌شود.


_صداهای غیرمشخص : در ماههای اول زندگی علاوه برگریه صداهای نامشخص دیگری دیده می‌شود کودک این صداها را نیاموخته است بلکه به خودی خود آنها را ظاهر می‌سازد و چه خوب است که بدانیم این صداها عمومیت دارند ودرتمام اقوام وملل و نژادها دیده می‌شود به طوری که حتی کودکان ناشنوا نیز این گونه صداها را نشان می‌دهند کودک اغلب هنگامی که تنهاست و فرد دیگری نیست که او را مشغول کند به ایجاد این صداها می‌پردازد شنیدن صدای کودک برای خود او لذت بخش است وبه همین سبب است که اغلب با شنیدن صدای خود تبسم می‌کند وگاهی نیز می‌خندد، کودکان ناشنوا نیز در ابتدا مانند کودکان سالم این گونه صداها را ایجاد می‌کنند ولی چون صدای خود را نمی شنوند تا ازآن لذت ببرند پس ازچندی دست ازایجاد صدا برمی دارند.


_اشاره : درابتدا کودک به موازات اشاره، صداهایی نیزایجاد می‌کند و می‌خواهد با کمک این دو منظور خود را برای دیگران آشکارسازد ولی رفته رفته پی می‌برد که تنها با اشاره نیز می‌توان منظور خود را آشکارساخت ولی اگر اشاره وی فهمیده نشود او از گریه برای فهماندن غرض خود کمک می‌گیرد اما در مورد زمان سخن‌گویی، بسیاری از کودکان طبیعتاً بین دوازده و هجده ماهگی برای تکلم آماده می‌شوند و چنانچه کودک دراین دوره آمادگی زبان باز نکند؛ ممکن است از نظرعاطفی برای وی اختلالاتی دست دهد زیرا نمی تواند خواسته‌ها واحساسات خود را بیان کند.


درآموزش زبان، سن یک تا سه سالگی بسیار مهم است، ازآن بابت که این سن دوره تقلید از بزرگسالان است وآنچه را آنها بگویند او ادایش را در می‌آورد. از آنجا که مادر، بیش از افراد دیگر با کودک درارتباط است نباید نقش او را درآموزش زبان به کودک نادیده گرفت.


نکاتی درباره آموزش زبان برای مادران :


_بیان کلمات ازساده به مشکل باشد، از کلمات یک هجایی شروع کند تا به تدریج بتوان کلمات چند هجایی را به او آموخت.


_با کودک با زبان ساده و قابل فهم حرف بزند، نه با زبان علمی غلیظ، البته این امر مانع آن نیست که مادر درست وصحیح حرف بزند.


_از کلماتی استفاده کند که بیشتر مورد نیاز کودک اند.


_ عبارات را سریع بیان نکندکه انتقالش به ذهن کودک با دشواری‌هایی همراه است.


_ عبارت طولانی به کار نبرد.


_ در حین صحبت اگرکودک دچارخطایی شد با نرمی آن را اصلاح کند وکودک را تنبیه وتمسخر نکند.


_ اصلاح تلفظ باید از زمانی شروع شود که کودک صداهای حروف را ازهم تشخیص می‌دهد.


_هرگز کلمه ای را به حساب این که ازآن خوشش می‌آید غلط تلفظ نکنیم.


_ درآموزش یک اسم، نام اصلی وصحیح را به کارببریم به عنوان مثال : کلمه گوسفندرا برای گوسفند به کارببریم نه کلمه بع بعی را.


مادران برای آموزش زبان از چه روشهایی می‌توانند استفاده کنند :


_ بازی با حروف و درآوردن صدای آن ازطریق بازی ویا بیان داستان.


_ آموزش شعر، سرودهای ساده که الفاظ را قالبی به کودک منتقل میکنند، در این امرآثار مفیدی دارد.


_ درآموزش زبان، کودک را باید تشویق کرد وهرگز نباید گذاشت که احساس عدم لیاقت کند.


_ خودداری ازعیب‌جویی‌‌های خشن، تنبیه و تمسخر در صورت اشتباهات تلفظی ودستوری.


_ ایجاد انگیزه برای صحبت کردن کودک از طریق بی توجهی به شیوه‌های دیگر تفهیم وتفهم، ازجمله : گریه و فریاد و یا اشاره.

/ 0 نظر / 10 بازدید