آموزش اولین واژه ها به کودکان


با یک صدای نامفهوم همه به وجد می آیند. خوشایند ترین لحظه های ماه های اول برای پدر و مادرها لحظاتی است که فرزندشان با صداهایی که اغلب معنای واضحی ندارند با آنها ارتباط برقرار می کند.


با یک صدای نامفهوم همه به وجد می آیند. خوشایند ترین لحظه های ماه های اول برای پدر و مادرها لحظاتی است که فرزندشان با صداهایی که اغلب معنای واضحی ندارند با آنها ارتباط برقرار می کند. پدر و مادرها زودتر از آنکه فرزندشان بتواند، آرزوی اولین واژه ها را در سر می پرورانند. به اولین موفقیت های کودک شان افتخار می کنند و دوست دارند به خاطر این پیروزی به پدر و مادرهای اطراف شان فخر بفروشند. اگر شما چنین روزهایی را تجربه می کنید یا به جمع تازه والدین ها پیوسته اید، توصیه های ما را برای به حرف آوردن فرزندتان امتحان کنید.

حتی اگر هنوز هیچ کلمه واقعی ای را به زبان نیاورده، به او بفهمانید که در ادا کردن صداها بسیار موفق است و می تواند از این راه منظورش را به شما بفهماند. تشویق های شما بیشترین ارزش را برای او دارد و زمانی که او احساس می کند در مرکز توجه قرار گرفته است، تلاش بیشتری را برای بازسازی آنچه شما می گویید انجام خواهد داد. اگر بعد از مدتی توانست اولین واژه اش را ادا کند با اشتیاق او را تشویق کنید. برایش دست بزنید، ببوسیدش و او را در آغوش بگیرید. بچه ها دوست دارند مورد توجه قرار بگیرند پس به او بفهمانید که با این تلاش ها جذابیت بیشتری نزد شما پیدا می کند و بیش از پیش مورد توجه اطرافیانش قرار می گیرد. این کلمات تازه را با او تکرار کنید.

شاید در ابتدا او نتواند تفاوت میان اولین واژه را با صداهای قبلی اش احساس کند. تکرار آن و تاکید شما بر معنی دار بودنش می تواند این موضوع را به او ثابت کرده و باعث شود این واژه ها را فراموش نکند.

با او در مورد کارهایی که در آن لحظه انجام می دهید صحبت کنید و برایش حرکات تان را توضیح دهید. الان تلفن زنگ زد. دارم لباس ها را می شورم. حالا برای غذا خوردن آماده می شویم. این توصیف ها می تواند فعالیت های خود او را هم در بر بگیرد. می توانید از کلماتی شروع کنید که بیشترین کاربرد را در دنیای کودکانه او دارند. اعضای بدنش را به او معرفی کنید و سعی کنید در جملات روزانه تان آن ها را به کار ببرید. وقتی می خواهید کاری انجام دهید حتما آن را برایش شرح دهید. مهم نیست که چقدر آن کلمات را متوجه می شود، مهم این است که آنها را در حافظه اش انبار می کند و در آینده می تواند به کمک شان فعالیت هایش را برای تان توضیح دهد.

 

● به نشانه ها توجه کنید

گریه کردن یکی از مهم ترین ابزارهای ارتباطی بچه ها در ماه های اول است. آن ها از این طریق توجه شما را به خود جلب می کنند و درصورت دریافت پاسخ از طرف شما می فهمند که صدای شان شنیده می شود. زمانی که شما به گریه های او پاسخ می دهید در واقع به او می گویید آماده برقراری ارتباط هستید و برای ساختن جهانی امن آماده اید. فرزند شما در این دوره می فهمد برای دریافت پاداش و جلب حمایت شما باید با شما ارتباط برقرار کند و برای برقراری این ارتباط نیازمند کمک گرفتن از صداهاست.

 

● به او فشار نیاورید

با فشار آوردن به او فرزندتان را کلافه نکنید. تمام لحظات روزش را به آموزش واژه ها صرف نکنید. وقت بازی، زمان غذا خوردن یا وقت خوابیدنش را با این تاکید ها و اصرارها پرنکنید. مدام برایش کلمات را هجی نکنید. بگذارید این یکی از تفریحاتی باشد که در طول روز با آنها سرگرم می شود نه اینکه تمامی لحظاتش را اشغال کند و تلاش برای حرف زدن را به یکی از دلهره هایش تبدیل کند. اغراق در آموزش حرف زدن به او می تواند اعتماد به نفس این مشارکت و لذت ادا کردن حرف ها و کلمات را از او بگیرد و موفقیتش را دیرتر از آنچه انتظار دارید نشان دهد.

 

● ایما و اشاره را فراموش نکنید

گمان نکنید حرف زدن تنها به ادای واژه ها محدود می شود. قبل از آنکه کودک تان چنین تجربه ای را به دست بیاورد می توانید از طریق ایما و اشاره با او ارتباط برقرار کنید و از این طریق او را در فهمیدن جملات تان یاری دهید. زمانی که او یکی از نیازهایش را از طریق نشانه ها برای تان مطرح می کند، شما می توانید آن را با یک جمله بیان کنید و همراه با نشانه ها به او کلمات و جمله ها را هم آموزش دهید. آموزش نشانه ها خالی از فایده نیست و کودک شما می تواند از طریقش چنین امتیازاتی را به دست آورد.

▪ به او توانایی برقراری ارتباط با بزرگ تر ها را بدهد و باعث شود که خواسته هایش را به آنها بفهماند

▪ زودتر به حرف بیاید و دایره لغاتش گسترده تر شود

▪ شکست هایش را در ارتباط برقرار کردن کمتر کند

▪ به او فکر کردن را یاد دهد و باعث شود دنیای اطرافش را بهتر درک کند.

 

● با او حرف بزنید

فرزند شما با حرف های تان مهارت های گفتاری اش را یاد می گیرد. شما یک جمله می گویید و او هنوز با چشم های گردش به شما خیره می ماند. شما جمله دیگری می گویید و او صدایی از لب هایش خارج می کند. صدایی که شاید هیچ شباهتی به کلمه و حتی یک صوت معنی دار نداشته باشد اما نشانه تمایل او به شرکت کردن در این مکالمه است. با شنیدن این صدا باید صحبت تان را ادامه دهید. سرتان را تکان دهید و از هر راه که می توانید به او بفهمانید که موفق بوده و به درستی از پس این ارتباط برآمده است. زمانی که مشغول انجام کارهای تان هستید و او را هم در آغوش یا روی صندلی اش در کنارتان دارید برایش آواز بخوانید. ترانه هایی را که دوست دارید. شعر هایی که در کودکی مادربزرگ تان برای تان زمزمه می کرده. اگر چیزی به خاطر ندارید از کتاب های لالایی و شعر های کودکانه کمک بگیرید و آن ها را در زمان انجام کارهای تان برایش زمزمه کنید.

● بخوانید؛ بخوانید؛ بخوانید

اولین و مهم ترین کاری که می توانید برای به حرف آوردن فرزندتان انجام دهید، کتاب خواندن است. شب ها و ظهر ها وقت خواب یا در برخی ساعات روز می توانید داستان های کوتاهی برایش بخوانید یا کتاب لالایی های کودکانه را برایش زمزمه کنید. مهم نیست که او هنوز نمی تواند صحبت کند؛ این کار باعث می شود ساختار جملات در ذهن او شکل بگیرد و زمانی که آغاز به حرف زدن می کند از این ساختار پیروی کند. گمان نکنید فرزندتان حرف های شما را متوجه نمی شود؛ با کمی زمان او معنای این جملات را خواهد فهمید و پس از درک کردن شان آن ها را ادا خواهد کرد. از تکراری شدن این شعرها خسته نشوید. تکرار نکته مثبت دیگری است که می تواند یادگیری جملات را برای تان تسهیل کند.

زمان خاصی را برای این کار در نظر نگیرید و فکر نکنید که باید کودک تان برای شنیدن این جملات سن خاصی داشته باشد. شما می توانید این روند را از دوران بارداری شروع کنید. با این کار هم فضای کودکانه او را بهتر درک خواهید کرد و هم به او کمک خواهید کرد که زودتر و روان تر از دیگر کودکان به حرف بیاید. شما همین طور می توانید برایش کتابی درست کنید. این کتاب می تواند مجموعه ای از عکس های خانوادگی باشد یا تصاویری که به چشم او آشناست. می توانید قصه های خانوادگی تان را برایش بسازید و او را از این طریق با اطرافیانش آشناتر کنید.

 

● اشتباه هایش را اصلاح کنید

وقتی اولین کلماتش را با اشتباه به زبان می آورد، سعی نکنید با او کودکانه حرف بزنید. اگر فرزندتان برخی واژه ها را اشتباه ادا کند خودتان در صحبت های تان آن کلمه را مثل او تلفظ نکنید. به او نگویید اشتباه حرف می زند و اعتماد به نفس حرف زدن را از او نگیرید. شاید هنوز نمی تواند برخی حروف را به طور کامل ادا کند اما نگران نباشید. اگر شما در مکالمات روزانه تان آن کلمات را درست ادا کنید پس از مدتی بدون آنکه اعتماد به نفسش را از دست بدهد کلماش اصلاح می شوند.

/ 0 نظر / 3 بازدید